عشق = مادر
فریاد

 

خانه ام آتش گرفته است

آتشی جان سوز،

هر طرف می سوزد این آتش

پرده ها و فرش ها را

تارشان با پود.

من به هر سو می دوم

گر جان در لهیب آتش پر دود.

وز میان خنده هایم تلخ و خروشی گری ام ناشاد،

از درون خسته سوزان می کنم

فریاد؛ ای فریـــاد,،ای فریــــــــــــــــاد

خانه ام آتش گرفته است

آتشی بی رحم هم چنان می سوزد این آتش،

نقش هایی را که من بستم

به خون دل وز سر و چشم در ودیوار

در شب رسوای بی ساحل.

وای بر من

سوزد و سوزد غنچه هایی را که پروردم به دشواری

در نهاد گود گلدان ها

روزهای سخت و بیماری.

از فراز بام هاشان شاد

دشمنانم موذیانه خنده های فتح شان بر لب،

بر من آتش به جان نازل

در پناه این مشبک شب.

من به هر سو می دوم

گریان از این بیداد می کنم

فریاد؛ای فریـــــــــــــــاد،ای فریـــــــــــــــــــــــــــــــاد

وای بر من همچنان می سوزد این آتش

آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان،

وانچه دارم منظر و ایوان.

من به دستان پر از تاول

این طرف را می کنم خاموش،

وز لهیب آن روم از هوش

زان دگر سو شعله برخیزد ز گردش دود.

تا سحر گاهان که می داند؟

که بود من شود نابود!!!

خفنه اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر،

صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر.

وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب!؟

این, مهربان همسایگانم از پی امداد!؟

سوزدم این آتش بیداد گر بنیاد می کنم

فریاد ای فریــــاد ای فریاد.....

 

                                                                                                                   مهدی اخوان ثالث


[ ]
+

قالب اين وبلاگ با استفاده از قالب ساز آنلاين طراحي شده است
©2008 All rights reserved.

Build Your Own Template!